29-30-31 Aralık 2001, 1 Ocak 2002 tarihlerinde Denizli'ye gezi düzenledik, Denizlide Hacettepe Havacılık olarak toplam 25 kişiydik, uçuş açısından pek tatmin edici olmasa da faaliyet oldukça neşeli geçti, ilk gün tepeye öğleden sonra gitmemize rağmen herkesi bir kez uçurabilmiştik. Neyse efendim gelelim asıl konuya...

O günün akşamı saat 7.00 gibi Alparslan aradı, "gece uçuşuna gidecez gelmek istermisiniz?" diye, ben de bizim arkadaşlara söyledim çoğunluk sıcak su havuzunda eğlenip yüzmeyi tercih etti, İlker ve Osman kardeşlerim göreve hazır olduklarını ve her şartta benim yanımda olacaklarını belirttiler biz de hazırlıklarımızı tamamladık, hava biraz serin olduğundan oldukça sıkı giyindik, enerji içeceklerimizi içtik ve görev saati olan saat 21.00'i beklemeye başladık, tam saatinde Alparslan ve birkaç arkadaş bizleri almaya geldiler, hala nasıl çalıştığını anlayamadığım emektar eski bir ambülans olan araçla yamaca çıktık tabi daha önceden yerde iniş alanını kontrol ettik, zaten dolunay vardı ve heryer oldukça net seçilebiliyordu, nasıl iniş yapacağımızı da konuştuk.

Yamaca çıktığımızda rüzgar arkadan esiyordu hızı da 4-6 km civarındaydı, saat 21.30 dan 22.00'a kadar rüzgarı bekledik hava soğuk olduğundan arada arabanın içine girip biraz rahatlıyorduk, arabadayken "-ulan şimdi sıcacık termal havuzda yüzmek varken ne işimiz vardı burada" diye düşünüyordum,.
Bu arada Alparslan 2-3 kere kalkmayı denedi çünkü arada rüzgar hızı azalıyordu, ters kalkmayı denediği için kalkamadı, bu arada biz üç kahraman da konuşuyorduk ben düz kalkışla rahat kalkabileceğimi düşünüyordum, çünkü bize yardım için gelen arkadaşlar vardı ve tepede bekleyip rüzgarın azaldığı anı söyleyeceklerdi. O sırada eğitmen olmanın zorluğunu birkez daha yaşadım kendimin yapabileceğine inanıyordum ve olmasa bile benim canımdı olan bana olacaktı, ama diğer taraftan Osman ve İlkeri düşünüyordum bence yapabilirlerdi çünkü önemli olan hızlı birşekilde koşmaktı zaten bir aksilik durumunda kanadı ben yamacın aşağısından görebilecektim ve yeterli mesafeden onlara dur diyebilecektim. Ama ya bir aksilik olursa... ozaman direkt ben suçlu olacaktım çünkü gece uçuşu ve arka rüzgar vardı, sonuçta bunu çok yaşıyordum, eğitmen olmanın zor yanı da buydu, neyse bu arada biz aramızda bunları konuşurken rüzgarın iyice azaldığı bir anda Alparslan kalktı ve onun uçuşunu izledik, sonra birazda bizimkilerle konuştum ve uçuş kararı aldık.

İlk olarak İlker kalkmayı denedi o sıdada rüzgar biraz arttığı için yeterli hıza ulaşamadı ve kalkamadı, sonra Osman hazırlandı ben de kalkış alanının aşağısından rüzgarı kontrol ediyordum rüzgarın iyice azaldıoğı bir sırada Osmana "-tamam koş" dedim osman oyle bir hızla koşmaya başladıki arkasına yolcu uçağı bağlasanız uçardı, iyi bir koşudan sonra pistin uçuna doğru Osman havalandı, havalandıktan sonra attığı çığlık korkudan değil sevinçtendi, daha sonra İlker de hazırlandı ve beklemeye başladı, gene rüzgarın azaldığı sırada İlker de iyi bir koşuyla havalandı, ikiside sağ salim yere inmişti, ben de rahatlamıştım şimdi sıra bendeydi yamaçta sadece 2 kişi kalmıştı, haliyle bana yardım edecek kişi sayısı da azalmıştı, ilk once kanadı açtım ve kuşandım diğer arkadaştan da biraz aşağıda bekleyip rüzgar azaldığında bana haber vermesini söyledim, rüzgarın şiddeti biraz daha artmıştı aklımdan gene uçamadan mı inecem diye düşünüyordum, bu da bir eğitmenin başına çok gelir siz hava uygun diye öğrencileri önden uçurursunuz ve sıra size geldiğinde uçamazsınız...neyse ben bunları düşünürken aşağıda bekleyen arkadaş rüzgar biraz hafifledi istersen kalk dedi, ben de biraz bekledim rüzgar hafiflemişti, iyi bir koşuyla kanadı tepeme getirdim o sırada var gücümle koştuğumdan ve kanada baktığımda birşey göremeyeceğimden kanat kontrolünü yapamadım aşağıda bekleyen arkadaş tamam çok güzel devam et dedi, ben de havalandım bu sırada kanat sağa doğru gidiyordu ben de biraz daha firen uyguladım kanadı çok zor düz uçurabiliyordum o sıra havalandım kanada baktığımda sağ tarafın kıravat yada düğüm olduğunu gördüm -karanlıkta ne olduğu pek anlaşılamıyor da...-, biraz pompa yaptım faydası yoktu açılmadı mecburen o şekilde uçup acil iniş yapacaktım sol tarafa bütün ağırlığımı verdim normalde spiral e girecek kadar da kumandayla düz çok az da sola doğru uçuyordum, iniş alanı sağımda kalacak şekilde son yaklaşmaya girdim yeterli mesafede kumandayı bıraktım kanat sağa döndükten sonra gene sola kumandayla düz uçarak iniş alanına indim, ilk gece uçuşumdu ve başıma boyle bir aksilik gelmişti, aşağıda hepimiz uçmuş olduğumuz için oldukça mutluyduk, hemen pansiyona gidip sıcak havuza kendimizi atmak istiyorduk, öyle de yaptık.....Hacettepe Havacılığın her türlü şartlarda uçuş yapabileceğini de kanıtladık.

Uçuştan önce Osman ve ilker ne dedi? Hiç korktular mı ? Korktularsa ne söylediler? Onlar da bana kalsın, eğitmenlik gereği söylenmez, herkese sevgiler...
YAZAN: Hasan GUNHER