Güzel bir Pazar günü idi tüm hafta sonu uçmanın yorgunluğu iyice üzerlerimize
çökmüştü benim üzerimde ikinci bir yorgunluk vardı o da 100. uçuşumun , yani
dopdolu geçen 1 yılın yorgunluğu idi.Yine klasik bir Pazar olmasından tek
farkı buydu benim için bu pazarın,o gün 100. Uçuşu yapmamak yapsamda söylememek
niyetinde idim ama kulübümüzün cin saymanları benden önce hesaplamışlardı
bile o gün neler olacağını ve bir anda planlayıvermişler hazin sonumu.Tabi
onları yalnız bırakmayan canımın içi onur kardeşim ve beni tüm yıl hiç usanmadan
uçuran eğitmenlerim, kendilerinde haklı olarak beni artık göklerden indirip
gölbaşının o pis, o ineklerin bile su arıtma cihazsız tüketim yapmadıkları
yalağa atma hakkını bulmuşlardı.Ben ise bu planı yalağa 10 kişinin kucağında
ve sadece 10 metre kala öğrenmiştim.Ve artık bazı şeyler kaçınılmazdı yani
zevk almaya bakmalıydı, bende öyle yaptım...
Ve o akşam hepinize teşekkür ettim dostlarım.... beni bol sıfırlı günlerde
yine hatırlamanız ve bana bu ıslak ama sıcak dostluğu her zaman göstermeniz
dileğiyle......
YAZAN: Ümit AYDEMİR